Φλαγγίνι οικογένεια

Μεσαιωνική οικογένεια της Κύπρου, που μέλη της απαντώνται και μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Τούρκους (1570-71) στη Βενετία.

 

Στη Διήγηση του Γεωργίου Βουστρωνίου απαντώνται δυο μέλη της οικογένειας Φλαγγί (=Φλαγγίνι), στην παρ. 247 (εκδόσεως οίκου «Φιλόκυπρος», 1989). Πρόκειται για τον Πιφάνην (=Επιφάνιον) και τον πατέρα του τον παπά Στέφανον τοῦ Φλαγκ. Ο Βουστρώνιος αναφέρει τον Επιφάνιο σε σχέση προς μια κλοπή πολύτιμων ιερών σκευών από το τάγμα των Καρμηλιτών το 1474. Ο Στέφανος Φλαγγίνι, όπως αναφέρει ο Βουστρώνιος, ήταν διάκονος, τοποθετημένος στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία, συνεπώς Καθολικός.

 

Αργότερα όμως απαντώνται εξελληνισμένα μέλη της οικογένειας, όπως ο Νόλια Φραγκίσκος Φλακί, σύζυγος της Ακυλίνας η οποία ήταν κόρη του ευγενούς Ιωάννη Σμερλί, επόπτη των Λευκάρων. Η οικογένεια φαίνεται ότι σχετιζόταν, κατά τα μέσα του 16ου αιώνα, με το χωριό Κυθρέα, όπου βρέθηκε επιτύμβια επιγραφή του 1556 που αναφέρεται στην Ακυλίνα. Η γυναίκα αυτή ήταν εξελληνισμένη, η δε επιτύμβια επιγραφή της βρέθηκε στα 1900 στα ερείπια της εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ (ενορία Αγίου Ανδρονίκου) Κυθρέας.

 

Ο Φραγκίσκος ντε Νόλια Φλάγγι (=Φλαγγίνι) ήταν συγγενής του αναφερόμενου από τον Estienne de Lusignan Ορθόδοξου επισκόπου Λεμεσού (κατά το 1570;) Φλαγγί (=Φλαγγίνι).

 

Για τον επίσκοπο αυτό ο Estienne de Lusignan λέγει ότι νέος στην ηλικία, 20 χρόνων, είχε διατελέσει φαλκονιέρος (=εκπαιδευτής κυνηγετικών γερακιών) του βασιλιά της Κύπρου Ιακώβου Β' του Νόθου. Δεδομένου ότι ο Ιάκωβος Β' πέθανε το 1473, ο επίσκοπος Φλαγγί (Flanchi) θα πρέπει να γεννήθηκε το 1453 ή ακόμη πιο νωρίς. Αναφέρεται δε ότι είχε πεθάνει περί το 1570, ουνεπώς θα πρέπει να ήταν τότε 117 χρόνων ή και περισσότερο, πράγμα αμφίβολο. Ωστόσο ο Estienne de Lusignan τον αναφέρει ως παράδειγμα μακροζωίας, για ν' αποδείξει το υγιεινό κλίμα της Κύπρου.

 

Ο Lusignan, πάντως, αναφέρει τον ιεράρχη αυτό ως επίσκοπο Λεμεσού και Λευκάρων, κι ως μέλος της οικογένειας Φλαγγίνι.

 

Μετά την άλωση της Κύπρου από τους Τούρκους (το 1570-71), μέλη της οικογένειας διέφυγαν στη Βενετία, όπου και διακρίθηκαν. Γνωστότερο μέλος της οικογένειας στη Βενετία είναι ο Θωμάς Φλαγγίνης, που όταν πέθανε κληροδότησε στην ελληνική κοινότητα της Βενετίας τη μεγάλη περιουσία και την αξιόλογη βιβλιοθήκη του. Από το κληροδότημα αυτό ιδρύθηκε στη Βενετία σχολή, το λεγόμενο Φλαγγινιανό Φροντιστήριο, στο οποίο σπούδασαν δωρεάν νέοι από την Κύπρο και την Ελλάδα.