Μεράνος Παύλος

Image

Φιλολογικό ψευδώνυμο του ποιητή Σωτήρη Κωνσταντίνου. Γεννήθηκε το 1906 στο χωριό Σανίδα της επαρχίας Λεμεσού και πέθανε το 1997. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του, χωρίς να το τελειώσει, γιατί αναγκάστηκε από μικρός να ριχτεί στη βιοπάλη. Σε ηλικία 19 χρόνων έφυγε στην Αίγυπτο, κι αργότερα στην Ελλάδα, αναζητώντας καλύτερη τύχη. Στην Αίγυπτο γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Καβάφη, τον Γλαύκο Αλιθέρση, τον Στέφανο Πάργα και άλλους πνευματικούς δημιουργούς από τους οποίους και βοηθήθηκε. Στον Ταχυδρόμο της Αλεξάνδρειας δημοσίευσε νεανικά ποιήματά του. Παρ’ όλον ότι δεν μπόρεσε, για οικονομικούς λόγους, να ολοκληρώσει τις σπουδές του, κατόρθωσε με σκληρή προσωπική μελέτη και αναζητήσεις, να μορφωθεί, ακόμη και μέχρι του σημείου να μελετά ξένους μεγάλους ποιητές (Μπωντλαίρ, Βαλμόντ, Μισσέ κ.α.), και να μεταφράζει ποιήματά τους στην ελληνική.

 

Ύστερα από 6χρονη απουσία επέστρεψε στην Κύπρο. Τελικά εγκαταστάθηκε στην Αμμόχωστο, όπου έζησε μέχρι το 1974. Μετά την τουρκική εισβολή, που του στοίχισε την απώλεια του γιου του Φοίβου, προσφυγοποιήθηκε κι εγκαταστάθηκε στο χωριό Καντού της επαρχίας Λεμεσού.

 

Η ποίηση του Παύλου Μεράνου είναι εμπνευσμένη βασικά από τις σκληρές εμπειρίες της ζωής, τους αγώνες και τις αγωνίες των απλών και δυστυχούντων ανθρώπων και τα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της ειρήνης και του σοσιαλισμού. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές:

 

1. Ἀγωνίες (Λάρνακα, 1938).

2. Νέοι Βωμοί (Λευκωσία, 1945).

3. Ἐπιστρεφόμενα Βέλη (Αμμόχωστος, 1969).