Παρτασίδης Κώστας

Image

Πρώην δήμαρχος Λεμεσού. Γεννήθηκε το 1918 στο χωριό Επισκοπή της επαρχίας Λεμεσού και πέθανε στις 28 Ιουλίου 1977. Αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο της Λευκωσίας και εργάστηκε ως υπάλληλος τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Αμμόχωστο και στη Λεμεσό. Από το 1938 αναμείχθηκε στο εργατικό κίνημα και από το 1941 άρχισε ν' απασχολείται μόνιμα με τον συνδικαλισμό. Τον Μάρτιο του 1943 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Λεμεσού. Τον Ιούλιο του ιδίου χρόνου κατετάγη στον στρατό, μαζί με άλλα στελέχη του ΑΚΕΛ που στρατεύθηκαν κατόπιν αποφάσεως του κόμματος για αγώνα κατά του ναζισμού-φασισμού. Υπηρέτησε στον στρατό μέχρι το 1946. Τότε επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος και τρία χρόνια αργότερα, το 1949, εξελέγη δήμαρχος Λεμεσού.

 

Το 1950, τόσο ο δήμαρχος Παρτασίδης όσο και όλα τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου της πόλης φυλακίστηκαν επ' αόριστον από την αποικιοκρατική κυβέρνηση επειδή αρνήθηκαν να αλλάξουν την ονομασία οδού της πόλης (από οδό «28ης Οκτωβρίου» σε οδό «Πάλμερ», ονομασία του μισητού κυβερνήτη της Κύπρου της περιόδου της Παλμεροκρατίας*). Απελύθησαν όμως από τη φυλακή ύστερα από ένα μήνα, λόγω της γενικής κατακραυγής.

 

Το 1951-52 απετέλεσε μέλος κυπριακής αντιπροσωπείας που πήγε στο Παρίσι, σε αποστολή για το Κυπριακό ζήτημα. Το 1953 ο Κώστας Παρτασίδης επανεξελέγη δήμαρχος Λεμεσού. Τον Δεκέμβριο του 1955 συνελήφθη από τους Άγγλους μαζί με άλλα στελέχη του ΑΚΕΛ, το οποίο ετέθη τότε εκτός νόμου, και παρέμεινε πολιτικός κρατούμενος μέχρι τον Φεβρουάριο του 1957. Το 1958 πήγε δυο φορές στην Αθήνα, μαζί με τους άλλους δημάρχους της Κύπρου, για διαβουλεύσεις επί του Κυπριακού με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο (ο τελευταίος διέμενε τότε στην ελληνική πρωτεύουσα, μετά την απελευθέρωσή του από τις Σεϋχέλλες). Τον Φεβρουάριο του 1959 πήγε στο Λονδίνο, ως μέλος ευρείας αντιπροσωπείας, που είχε συγκαλέσει ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος πριν από την υπογραφή των συμφωνιών της Ζυρίχης. Ο Κώστας Παρτασίδης ήταν από τους λίγους που αντιτάχθηκαν στην υπογραφή των συμφωνιών.

 

Ως δήμαρχος Λεμεσού υπηρέτησε μέχρι την 31 Δεκεμβρίου 1962. Υπήρξε επίσης πρόεδρος της Λιμενικής Επιτροπής Λεμεσού και μέλος της γενικής γραμματείας του Παγκυπρίου Συμβουλίου Ειρήνης. Το 1959 του απενεμήθη χρυσό μετάλλιο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης.