Η Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια

Η ονομασία της οδού Επτανήσου στην εντός των τειχνών Λευκωσία συνδέεται με την ιστορική Επτάνησο Πολιτεία, γνωστή και ως Ιόνιο Πολιτεία. Πρόκειται για ιδιότυπο καθεστώς περιορισμένης αυτονομίας των ελληνικών νησιών του Ιονίου Πελάγους (Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Λευκάδα, Κεφαλληνία κ.α.). Η Επτάνησος Πολιτεία (ιταλικά: Repubblica Settinsulare‎‎) εγκαθιδρύθηκε με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης και  υπήρξε από τις 21 Μαρτίου 1800 έως τις 8 Ιουλίου 1807, ένα κρατίδιο υπό ρωσική και οθωμανική κυριαρχία. Το κρατίδιο αυτό δημιουργήθηκε μετά την κατάληψη των γαλλοκρατούμενων Επτανήσων από τη Ρωσοτουρκική συμμαχία. Η Επτάνησος Πολιτεία ήταν το πρώτο (έστω και μερικώς) αυτόνομο κρατίδιο σε ελληνικά εδάφη, μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1807 με τη Συνθήκη του Τιλσίτ, η Ρωσική Αυτοκρατορία παραχώρησε τον έλεγχο των νησιών στη ναπολεόντεια Γαλλία, η οποία τα κατέλαβε αλλά δεν άλλαξε τη συνταγματική μορφή της Πολιτείας. Οι Βρετανοί ξεκίνησαν τότε μια εκστρατεία για να κατακτήσουν τα νησιά, από το 1809 (Κύθηρα) ως το 1814 (Κέρκυρα), με αποτέλεσμα το σχηματισμό του αυτόνομου Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων το 1815 κάτω από την αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας.

Βλέπε λήμμα: Επτανήσου Πολιτεία

Η αγγλική κυριαρχία επί της Επτανήσου διάρκεσε μέχρι το 1864, οπότε τα νησιά ενώθηκαν με την απελευθερωμένη (κατά ένα μέρος) Ελλάδα.

Στη σύντομη διάρκεια της ζωής της Επτανήσου Πολιτείας, καθιερώθηκαν μέσω της οι (έμμεσες) διπλωματικές επαφές μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας. Τούτο επετεύχθη με την ίδρυση και διατήρηση επτανησιακού προξενείου στην Κύπρο. Το επτανησιακό προξενείο, που ως ένα μεγάλο βαθμό εξυπηρέτησε και τα εθνικά συμφέροντα παράλληλα προς τα αγγλικά, διευθυνόταν από Επτανησίους, οι οποίοι βρίσκονταν εγκατεστημένοι στην Κύπρο.

Ονοματοδοσίες δρόμων στη Λευκωσία

Η ονοματοδοσία δρόμων στη Λευκωσία άρχισε στις αρχές του 20ου αιώνα. Πριν το 1900, οι δρόμοι ήταν γνωστοί από χαρακτηριστικά, επαγγέλματα ή οικογένειες της περιοχής. Κατά την οθωμανική και πρώιμη βρετανική περίοδο (μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα), οι δρόμοι δεν είχαν επίσημα ονόματα, αλλά ήταν γνωστοί από τα χαρακτηριστικά τους, τα επαγγέλματα ή τις οικογένειες που κατοικούσαν εκεί (π.χ. «ο δρόμος των σιδεράδων», «του Χασάν πασά», «στου Σεράι» κλπ.)

Με την Αγγλοκρατία (από το 1878) και ιδιαίτερα στις αρχές του 20ού αιώνα, η αποικιακή διοίκηση εισήγαγε πιο οργανωμένες μεθόδους πολεοδομίας και καταγραφής, και σταδιακά άρχισαν να τοποθετούνται επίσημες πινακίδες ονομάτων δρόμων, τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών της πόλης.Η πιο συστηματική και καθολική ονοματοδοσία πραγματοποιήθηκε μετά το 1923, όταν ο Δήμος Λευκωσίας καθιέρωσε επίσημο πίνακα ονομάτων δρόμων και πλατειών, διευκολύνοντας την ταχυδρομική και δημοτική οργάνωση.

Η πρώτη φάση ονοματοδοσία των δρόμων (1920–1930) συνδύαζε: αρχαία κυπριακή ιστορία, ελληνική μυθολογία, εμπορική λειτουργία δρόμων και ονόματα τοπωνυμίων της Κύπρου. Παράλληλα, σε ορισμένους δρόμους εντός των τειχών, τα οθωμανικά ονόματα διατηρήθηκαν με μικρές προσαρμογές (π.χ. «Ταμπάχ-χανέ» → δρόμος των βυρσοδεψών).

Από τους πρώτους δρόμους που απέκτησαν ονόματα ήταν: Οδός Λήδρας – από την αρχαία κυπριακή πόλη Λήδρα, Οδός Ονασαγόρου – προς τιμήν του βασιλιά της Σαλαμίνας, Ονασαγόρα, Οδός Ερμού – από τον θεό του εμπορίου Ερμή λόγω των πολλών καταστημάτων, Οδός Στασάνδρου – από τον βασιλιά Στασάνδρο του Κιτίου, Οδός Στασίνου – από τον βασιλιά Στασίνο της Σαλαμίνας.

Πηγή

www.polignosi.com

Μεγάλη Κυπριακή Εγκυκλοπαίδεια